BTK

Biblijne Towarzystwo Kreacjonistyczne

Font Size

Cpanel

Czym są i dlaczego metody datowania radioizotopowego są tak ważne dla ewolucjonistów?

 

Na początek kilka słów o tym czym są izotopy. Izotop to pierwiastek, który występuje w wielu odmianach, jego odmiany mają takie same lub zbliżone własności i budowę - z jedną różnicą. Różnicą tą jest ilość neutronów w jądrze atomowym; przypomnijmy że atom składa się z elektronów orbitujących wokół jądra atomowego natomiast jądro składa się neutronów i protonów. Najczęściej pierwiastki mają po równo protonów i neutronów ale nie zawsze.

Dla przykładu weźmy wodór oznaczony literką H w tablicy Mendelejewa. Wodór jest jednym z najprostszych pierwiastków i jeden z jego izotopów - ten najbardziej rozpowszechniony (98%) - nie ma nawet neutronu; nazywa się prot czyli popularny wodór. Kolejny, z jednym neutronem to deuter i ostatni występujący naturalnie to tryt z dwoma neutronami. Są jeszcze inne, stworzone sztucznie przez człowieka z większą ilością neutronów.

Najczęściej izotopy z większą liczbą neutronów są niestabilne tzn. pozbywają się nadmiaru neutronów. Tak jest np. w przypadku izotopów wodoru, poczynając od trytu w górę - czyli z większą ilością neutronów. Podobnie jest z węglem.

 

 

 

Rys. 1 - Izotopy wodoru: prot, deuter i tryt

 

Najbardziej popularny rodzaj węgla to węgiel-12 w zapisie chemicznym C12, który posiada 6 protonów i 6 neutronów. Jednakże występują także inne odmiany np. C13, który ma 7 neutronów i znany „naukowy celebryta” C14, który posiada 8 neutronów. C14 jest niestabilny i w czasie 5730 lat połowa jego ilości zamienia się w azot (nie będę tutaj wyjaśniał jak to przebiega).

Dla nas najważniejsze jest zrozumienie na czym polega zasada działania tych metod. Jak już wspomnieliśmy - izotopy niestabilne pozbywają się neutronów i ten sposób zamieniają się albo inny rodzaj tego samego pierwiastka albo w inny pierwiastek.

Obserwując czas w jakim dany izotop pozbywa się neutronów i zamienia w inny pierwiastek (np. C14 zamienia się w N14 czyli azot) można ustalić tzw. czas połowicznego rozpadu - zakładając równomierny proces pozbywania się neutronów.

Czas połowicznego rozpadu to odcinek czasu w którym połowa danego izotopu zmieni swój stan na inny. Np. z  kilograma C14 po 5730 latach zostanie pół kilograma a drugie pół kilograma będzie azotem N14, następnie po kolejnych 5730 latach z tego pół kilograma ćwierć kilograma zamieni się w azot, którego będzie już  3/4  kilograma, po kolejnych 5730 latach z ćwierci pozostałego C14 zostanie nam tylko 1/8  kilograma natomiast azotu będziemy mieli 7/8 kilograma i tak dalej. W ten sposób wiedząc np. że rośliny i zwierzęta pochłaniają C14 z atmosfery a po swojej śmierci już tego nie robią porównując ilość C14 do C12 który się nie rozpada można teoretycznie wyliczyć datę śmierci organizmu.

 

 

Rys. 2 - zasada rozpadu połowicznego

 

W podobny sposób bada się niektóre skały używając innych izotopów, jednakże zasada jest taka sama.

Metody izotopowe są bardzo istotne dla ewolucyjnej skali czasu ponieważ dają olbrzymie wyniki mierzone w milionach lat (oprócz metody C14 używanej wyłącznie skamielin organicznych). To właśnie te olbrzymie skale czasowe osiągalne poprzez te metody są jednymi z nielicznych argumentów za dużym wiekiem Ziemi.
  

Poniższy artykuł pokaże jednak, że metody te są także bardzo zawodne i nie można im zaufać jako rzetelnemu miernikowi wieku skał:

Czy datowanie izotopowe  (radiodatowanie)  jest  niezawodne?

 

 Michał  Prończuk

Jesteś tutaj: Home Ewolucjoniści i datowanie